آمریکا امروز با خروج آخرین نیروهای خود از عراق پایان «حضور رزمی» خود را در عراق اعلام کرد. البته همچنان ۵۰ هزار نیروی نظامی آمریکایی در عراق خواهند ماند که کارشان آموزش نیروهای عراقی است.

در بین تمام خبرها و تحلیلها درمورد این اتفاق مهم، این ویدئوی ۱۲ ثانیه ای ذهن من را به خود مشغول کرده. سربازی که در حال بازگشت از عراق با شادی فریاد می زند:

ما به خونه برمی‌گردیم
ما پیروز شدیم
دیگه تموم شد
آمریکا…
ما دموکراسی را به عراق آوردیم
دوستتون دارم
دوستتون دارم

از صبح که این خبر را شنیده ام بارها و بارها این ویدئو را دیده ام. سربازی که صادقانه تر از همه سیاستمداران آمریکایی از دیدگاه آمریکا به حمله نظانی به عراق پرده بر می دارد. تفکری که اعتقاد دارد آمریکا با حمله و حضور نظامی در عراق کالای گرانبهای دموکراسی را به این کشور آورد.

We are going home
We won
It’s over
America
We brought democracy to Iraq
I love you
I love you

موسسه غیرانتفاعی خانه آزادی (Freedom House) فهرستی از غیرآزادترین مناطق دنیا را در مجله سیاست خارجی (فارین پالیسی) منتشر کرده است.

معمولا قبل از مواجهه با چنین فهرستهایی تلاش می‌کنم بدون پیش داوری مطلب را بخوانم. بدون این که بدبینانه پیش‌بینی کنم با توجه به خاستگاه موسسه یا رسانه منتشر کننده، چه نامهایی را در فهرست خواهم دید و چه نامهایی را نخواهم دید. اما جالب اینجاست که با توجه به گرایش سیاسی رسانه در اغلب موارد نویسنده ناامیدم نمی‌کند و معمولا آن چه را در گزارش می‌یابم که انتظار داشتم!

این فهرست هم البته لبخند تلخی را که انتظار داشتم بر لبم نشاند. توصیه می‌کنم قبل از خواندن ادامه این مطلب، دوباره به فهرست بیست گانه «خانه آزادی» نگاهی بیندازید و ببینید آیا جای خالی منطقه‌ای در این فهرست شما را هم شگفت زده می‌کند؟

کره شمالی | برمه | گینه استوایی | لیبی | سومالی | سودان | ترکمنستان | ازبکستان | تبت | بلاروس | چاد | چین | کوبا | اریتره | لائوس | عربستان سعودی | سوریه | گینه | صحرای غربی (مراکش) | اوستیای جنوبی

پیدا کردید؟ بیشتر راهنمایی می‌کنم:

در این فهرست خبری از منطقه ای نیست که از سه سال قبل تحت شدیدترین محاصره توسط کشورهای همسایه است. محاصره این منطقه از ممنوعیت عبور و مرور شروع شد و هم اکنون به ممنوعیت ورود دارو و غذا گسترش پیدا کرده است. اکثر خانه های این منطقه تقریبا ۸ ساعت در روز برق ندارد. سیستم فاضلاب آن تقریبا از کار افتاده است و محاصره کنندگان اجازه ورود تاسیسات برای تعمیر آن را نمی‌دهند. گزارش عفو بین الملل می‌گوید ۹۰ تا ۹۵ درصد آب آشامیدنی خانه های این منطقه آلوده است، حتی آب درون بطریهای آشامیدنی.
گزارشی از سازمان ملل متحد نشان می‌دهد تقریبا نیمی از امکانات بهداشتی این منطقه که به زعم «خانه آزادی» هنوز در آن نسیم آزادی می‌وزد در جنگ سه سال پیش در مقابل یکی از قدرتمندترین ارتشهای دنیا نابود شده است.

گزارش دیگری از سازمان ملل متحد تخمین می‌زند بیش از ۶۰ درصد جمعیت یک و نیم میلیونی این منطقه غذای کافی ندارند و ۱۰ درصد آنها از سو تغذیه رنج می‌برند.
همه‌ی این واقعیتها و حقایق بسیار دیگری درباره این منطقه که پیدا کردن آنها اصلا دشوار نیست از دید خانه آزادی مخفی مانده است. نویسنده این گزارش در حالی «نوار غزه» را جزء ۲۰ منطقه غیرآزاد دنیا به حساب نمی‌آورد که چین، سوریه و کوبا را در این فهرست جا داده است. آیا برای مقایسه آزادی در نوار غزه و چین، سوریه، و کوبا باید دلیلی ارائه شود؟

راستی اگر وزارت خارجه آمریکا گزارشی با عنوان «کشورهای دشمن آمریکا» منتشر می‌کرد، چه تفاوت عمده‌ای با این گزارش «خانه آزادی» می‌داشت؟

پی‌نوشت:
ایران در این فهرست وجود ندارد. نه این که فکر کنید چون ایرانی هستم از نبودن ایران در این فهرست خوشحالم و یا فکر می‌کنم ایران کشور آزادی است. به هیچ وجه. نه آزادی در ایران به اندازه ای است که بتوان به آن افتخار کرد و نه الزاما بودن یا نبودن در چنین فهرستهایی باید به حس میهن دوستی ما گره بخورد. نبودن ایران در این فهرست را تنها به یک دلیل ساده مثبت می‌دانم که آزادی در ایران در مقایسه با کشورهای موجود در این فهرست قطعا بیشتر است و یقینا بیشتر از عربستان سعودی که در این فهرست وجود دارد. پس علی رغم فعالیتهای این موسسه علیه دولت ایران، نبودن نام ایران در این فهرست منصفانه به نظر می‌رسد.

۱- روزنامه فرانسوی لوفیگارو از قول ملک عبدالله، پادشاه عربستان، نوشته است:

« Il y a deux pays au monde qui ne méritent pas d’exister : l’Iran et Israël »

مترجم آنلاین گوگل این جمله را این چنین ترجمه می کند:

“There are two countries in the world who do not deserve to exist: Iran and Israel”

دو کشور در جهان هستند که شایستگی موجودیت ندارند: ایران و اسرائیل

ملک عبدالله این موقعیت ویژه را داشت که این اظهارات عجیب را در حضور وزیر دفاع فرانسه بگوید. اگرچه تجربه ثابت کرده است این قبیل اظهارات معمولا تکذیب می شوند اما چند روز پس از انتشار این اظهار نظر هنوز نه کسی آن را تکذیب کرده است و نه تائید. وب سایتهای خبری بزرگ دنیا هم هنوز آن را بازنشر نکرده اند. تحلیل مفصلی هم درباره آن در رسانه های معتبر ندیده ام به جز مطلب کوتاهی که یکی از بلاگ های وب سایت فارین پالیسی نوشته است.

۲- محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، حدود پنج سال قبل از قول آیت الله خمینی گفت:

«اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود»

در مدت کوتاهی این جمله تبدیل به سرخط رسانه های مهم جهان تبدیل می شود. روزنامه ها و خبرگزاریها این جمله را این طور غیردقیق ترجمه می کنند:

Israel must be wiped off the map

پس از پنج سال در اکثر کنفرانسهای خبری، خبرنگاران از احمدی نژاد درباره این جمله سوال می کنند. ایران به عنوان کشوری که رئیس جمهورش خواهان «نابودی اسرائیل» است معرفی می شود. و هرگز کسی نمی گوید که احمدی نژاد فقط اظهار نظر دستکم پانزده سال قبل آیت الله خمینی را بازگو کرده بود.

۳- چند روز قبل مجله فارین پالیسی فهرست بیست و دو نفره ای از رهبران دیکتاتور را منتشر کرد. در این فهرست نام کسانی مثل کیم جونگ ایل (رهبر کره شمالی)، معمر قذافی (رهبر لیبی)، بشار اسد (رئیس جمهور سوریه) و حسنی مبارک (رئیس جمهور مصر) دیده می شود. نام محمود احمدی نژاد که سال قبل پس از انتخاباتی جنجال برانگیز برای دومین دوره رئیس جمهور ایران شد دیده می شود. بسیاری از مردم ایران با تظاهرات اعتراض آمیز نشان دادند مخالف ریاست جمهوری او هستند و او با تقلب در انتخابات برنده شده بود. به هر حال احمدی نژاد با پنج سال سابقه ریاست جمهوری در کشوری که رئیس جمهوری نفر دوم حکومت است در حالی در این فهرست وجود دارد که نشانی از ملک عبدالله در این فهرست نیست. پادشاهی که قلمروی حکومت خاندانش حتی به نام کشورش گسترده شده است. پادشاهی که از سال ۱۹۸۲ میلادی ولیعهد سعودی بوده و از سال ۱۹۹۶ به دلیل بیماری ملک فهد حاکم واقعی عربستان سعودی بوده است.

با این توضیح بد نیست نگاهی به «شاخص دموکراسی» (Democracy Index) در عربستان سعودی و ایران بیندازیم. شاخصی که مجله معتبر اکونومیست منتشر می کند و به کشورها نمره ای از ۱۰ می دهد. در این فهرست عربستان سعودی در رتبه ۱۶۱ قرار دارد و فقط شش کشور زیر آن قرار گرفته اند. کشورهایی مثل برمه، ازبکستان، و کره شمالی. در حالی که رتبه ایران در این فهرست ۱۴۵ است یعنی ۲۱ رتبه از عربستان سعودی بالاتر.

با قانون جدید سنای آمریکا دولت فدرال این کشور ممکن است صاحب «قدرت مطلق» در کنترل اینترنت شود.

سناتور جو لیبرمن برای ما ایرانی‎ها با نظرات ضد ایرانی‎اش نامی آشناست. اما نام او این بار با طراحی قانون جنجالی کنترل اینترنت در آمریکا بر سر زبانهاست. قانونی که قصد دارد کنترل اینترنت را به طور کامل در دست قدرتمند رئیس جمهور قرار دهد.

در پیش نویس این قانون آمده است:
«در صورت اعلام شرایط اضطراری از سوی دولت آمریکا کلیه ارائه‌دهندگان سرویس‎های اینترنتی (ISP) موتورهای جستجو و شرکتهای نرم‎افزاری که از طرف دولت آمریکا انتخاب می‎شوند موظف به همکاری فوری با وزارت امنیت داخلی هستند.»

با توجه به این نکته که اکثر شرکتهای اینترنتی در آمریکا هستند و در صورت تصویب این قانون ملزم به رعایت کردن آن خواهند بود، می‎توان گفت این قانون کنترل بی چون و چرای اینترنت را در اختیار دولت ایالات متحده قرار می‎دهد. به بیان دیگر در صورتی که وزارت امنیت داخلی ایالات متحده تشخیص بدهد، رئیس جمهوری آمریکا می‌تواند اینترنت را به طور کامل قطع کند.

پیش نویس این طرح ۱۹۷ صفحه ای را از اینجا می توانید دریافت کنید. (pdf)

این قانون از حمایت سناتورهای مشهور دیگری چون جی راکفلر هم برخوردار است. آقای راکفلر پیشتر گفته بود: «بهتر نبود اصلا اینترنت را اختراع نمی کردیم؟»

لیام فاکس، وزیر دفاع بریتانیا، تقریبا دو هفته قبل در دیدار از افغانستان گفت: «نیروهای ما به افغانستان نرفته‎اند تا نظام آموزشی را در یک کشور از هم گسیخته قرن سیزدهمی اصلاح کنند»
هر کسی با شنیدن این جمله از یک وزیر بریتانیایی قبل از تردید در درستی یا نادرستی آن از لحن غیر دیپلماتیک و پرخاشگرانه آن شگفت زده می‌شود.
شاید انتظار زیادی باشد اگر از آقای فاکس بخواهیم اندکی تاریخ قرنهای نخست هجری را بخواند تا با نقش پررنگ افغانستان در شکل گیری تمدن مشرق زمین آشنا شود. اما فکر نمی‎کنم دانستن تاریخ نیم قرن اخیر این کشور انتظار بالایی از لیام فاکس باشد. آن هم زمانی که نیروهای تحت فرمانش در اداره این کشور سهم دارند.
وب سایت مجله سیاست خارجی (فارین پالیسی) تصویرهایی از این کشور در دهه ۱۹۶۰ میلادی منتشر کرده است که احتمالا برای بسیاری از جمله آقای فاکس جالب باشد. تصاویری از افغانستان مدرن و پیشرو در روزهایی که هنوز شوروی و آمریکا و بریتانیا پایشان به این کشور باز نشده بود.
برای دیدن تمام این تصاویر کلیک کنید.

فروشگاه محصولات موسیقی

دانشگاه کابل، کلاس زیست شناسی

آزمایشگاهی در یک مرکز تحقیقات واکسن

جوانان افغان در برنامه‎های پیشاهنگی

مادران و کودکان در پارک

نیروگاه آبی تولید برق

شرکت نساجی گلبهار

پوشش مدرن زنان و سیستم حمل و نقل عمومی

امواج رادیو کابل از آفریقای جنوبی و اندونزی در دسترس بودند

رژه سربازان

دکتر لیام فاکس بر خلاف دیوید کمرون، نخست وزیر بریتانیا، در خانواده ای نه چندان مرفه در اسکاتلند به دنیا آمد. او در خانه ای بزرگ شد که دولت به رایگان به بی بضاعت ها می دهد. در بین برادران و خواهرانش او تنها کسی بود که به تحصیلات عالیش ادامه داد و پزشک عمومی شد.

لیام فاکس، وزیر دفاع بریتانیا (Photo: Eddie Mulholland)

لیام فاکس از سال ۲۰۰۵ وزیر دفاع حزب رقیب دولت کارگر در حزب محافظه کار بود.

دیدگاه های لیام فاکس درباره تحولات جهانی تقریبا روشن است. اگر بخواهیم در یک جمله او را طرفدار دیپلماسی یا جنگ بدانیم، دیدگاه‌های او در یک دهه اخیر نشان می‌دهد او از طرفداران جنگ در مواجهه با مسائل بین‌المللی است.

او از هر دو جنگی که دولت حزب رقیبش آغازگر آنها بود حمایت کرد. او حتی در سال ۲۰۰۳ در حالی که عده زیادی از مردم و سیاستمداران بریتانیا با حمله به عراق مخالف بودند از حمله به عراق طرفداری کرد. او در انتقادهایش از دولت در رابطه با جنگ با عراق فقط یادآور می شد نیروهای بریتانیایی به تجهیزات بیشتری نیاز دارند. لیام فاکس در مقاله ای که در روزنامه تلگراف نوشت حمله به عراق را یک موفقیت قلمداد کرد. توصیفی که معمولا سیاستمداران درباره کارهای حزب رقیب استفاده نمی کنند.

لیام فاکس از حمله به افغانستان و حضور نیروهای بریتانیایی در این کشور نیز همواره حمایت کرده است. انتقادهای او درباره حمله به افغانستان نه از حزب رقیب بوده است، بلکه از عدم مشارکت فعالتر کشورهای دیگر ناتو در افغانستان بوده است.

لیام فاکس اعتقاد دارد در برابر ایران همه گزینه‎ها از جمله حمله نظامی باید در نظر گرفته شود.

او در فوریه امسال تهدید ایران را «مهمترین مساله غرب » عنوان کرد و امسال را سالی نامید که باید علیه جمهوری اسلامی ایستاد. او با اشاره به سیاستهای ایران گفته بود: «دوره تروریسم اتمی رسیده است.»

لیام فاکس از حامیان اسرائیل است و عضو گروه «دوستان محافظه کار اسرائیل» (Conservative Friends of Israel) می باشد. لیام فاکس در سال ۲۰۰۶ گفته بود: «دشمن اسرائیل دشمن ماست»

امروز ششم می ۲۰۱۰، هفده اردیبهشت ۱۳۸۹، چهل و چهار میلیون بریتانیایی که برای شرکت در انتخابات مجلس ثبت نام کرده بودند، به پای صندوق های رای رفتند تا نماینده خود را راهی مجلس عوام کنند. شاید هم اکنون که شما این متن را می خوانید نتیجه فشرده ترین انتخابات چند دهه اخیر بریتانیا مشخص شده باشد و نخست وزیر جدید هم انتخاب.
اما آن چه در روز انتخابات جالب بود، آخرین تلاشهای روزنامه ها برای متقاعد کردن مخاطبانشان به رای دادن به حزب مورد علاقه روزنامه بود. در این بین صفحه نخست دو روزنامه سان و دیلی میرور شاید از بقیه گیراتر بود.

روزنامه سان که پرتیراژترین روزنامه بریتانیا است ترجیح داد از روشی تقلیدی اما موفق استفاده کند. سان پرتره ای از دیوید کمرون، رهبر حزب محافظه کار را در صفحه اول خود چاپ کرد که شباهت بسیار زیادی به طرح باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، در مبارزات انتخابی دو سال پیش آمریکا داشت.

روزنامه سان از طرح مشهوری از باراک اوباما تقلید کرده است

سمت راست پوستر اوباما در مبارزات انتخاباتی ۲۰۰۸- سمت چپ صفحه اول سان در روز انتخابات

روزنامه دیلی میرور که تنها روزنامه عمده طرفدار حزب کارگر بود، دست به اقدام جسورانه ای زد. این روزنامه به جای تبلیغ مستقیم حزب کارگر، به حزب رقیب حمله کرد و عکس مشهور رهبر حزب محافظه کار را در صفحه نخست خود چاپ کرد. عکسی که مدتی پیش استفاده از آن در رسانه های بریتانیا ممنوع اعلام شده بود. جالب اینجا است که با وجود ممنوع شدن استفاده از این عکس، روزنامه دیلی میرور تصمیم به انتشار آن در روز حساس انتخابات گرفت. تصمیمی که ممکن است عواقب قضایی برای این روزنامه به همراه داشته باشد.
در این عکس که برای تقریبا بیست سال قبل است، دیوید کمرون در کنار دوستانش، از جمله بوریس جانسون، شهردار حال حاضر لندن، در کلوپ مشهور بولینگدون دانشگاه آکسفورد ایستاده است. به دلیل رفتارهای عجیب اعضای اشرافی این کلوپ و هزینه بالای عضویت در آن، روزنامه دیلی میرور با این تاکتیک به مردم بریتانیا بار دیگر یادآوری کرد آقای کمرون ممکن است کسی نباشد که از مشکلات طبقه متوسط بریتانیا آگاهی داشته باشد. دیوید کمرون در مصاحبه ای با بی‌بی‌سی به خاطر عضویت در این کلوپ اظهار شرمساری کرده بود.

صفحه اول روزنامه میرور در روز انتخابات بریتانیا

برای دیدن عکس صفحه اول روزنامه دیلی میرور کلیک کنید. دیوید کمرون نفر دوم از چپ ردیف ایستاده ها است.

ببینید: