در دنیای رسانه‌ای امروز که دیدگاه رسانه‌های معتبر به موضوعات، معمولاً چندان با هم تفاوتی ندارد، هیچ چیز لذت بخش‌تر از پیدا کردن دو دیدگاه متضاد در دو مجله معتبر نیست. مخصوصا وقتی آن دو مجله، رقیب یکدیگر باشند؛ هفته‌نامه تایم و هفته‌نامه نیوزویک.

تقریبا ده روز قبل مجله تایم در مقاله‌ای با عنوان «مردم برزیل در زمان جام جهانی بیشتر خرج می‌کنند». سعی داشت نشان دهد چگونه جام جهانی به اقتصاد قدرتمند برزیل کمک می‌کند قویتر شود. شاهد نویسنده هم این بود که مردم بیشتر تلویزیون می‌خرند و معمولا برای تماشای بازی‌ها به میخانه می‌روند تا آن را دور هم تماشا کنند. به این ترتیب درآمد تلویزیون‌فروش‌ها و میخانه‌ها زیادتر می‌شود. تایم از قول رئیس اتحادیه رستوران‌داران شهر سائوپائولوی برزیل می‌نویسد در روزهای جام جهانی تقریبا ۱۵ تا ۲۰ درصد به تعداد کارگران رستورانها و میخانه‌ها اضافه می‌شود.
تایم هرچند به این نکته اشاره می‌کند که برزیل در زمان بازی‌های این کشور تقریبا به حالت تعطیل درمی‌آید، می‌نویسد:
«با این حال، جام جهانی برای بازار برزیل پربرکت است»

در تقابل با نگاه خوش‌بینانه‌ی تایم به تاثیر جام جهانی بر اقتصاد، دیروز نیوزویک عنوان «تاثیر منفی جام جهانی» را برای مقاله خود انتخاب کرد. جالب اینجاست که نیوزویک هم دقیقا بر اقتصاد برزیل دست می‌گذارد و تاکید می‌کند که حتی اگر برزیل میزبان جام جهانی نباشد، این مسابقات هزینه های زیادی را به این کشور تحمیل می‌کند. بانکهای برزیل در روز بازی‌های این تیم سه ساعت زودتر تعطیل می‌شوند. حتی بعضی در این کشور به شوخی می‌گویند با توجه به این که برزیل میزبان جام جهانی ۲۰۱۴ و المپیک ۲۰۱۶ است، این کشور در سال ۲۰۱۵ کاملا تعطیل خواهد بود!
نیوزویک با اشاره به نتایج یک تحقیق می‌نویسد آلمان و مکزیک بیشترین ضرر را از کارنکردن کارمندان در ساعتهای برگزاری بازیها متحمل می‌شوند. هر یک ۱٫۷ میلیارد دلار. ضرر ۱٫۲ میلیارد دلاری برزیل فقط به این دلیل از این دو کشور کمتر است که در حالت عادی هم کار مفید مردم برزیل از این دو کشور کمتر است.

شما چه فکر می‌کنید؟ آیا جام جهانی بر اقتصاد کشورهای حاضر در این رقابت‌ها تاثیر مثبتی می‌گذارد یا منفی؟ آیا بهتر است به کارمندان اداره‌ها اجازه داد در زمان بازی‌ها کار را تعطیل کنند و فوتبال تماشا کنند؟ آیا مدیران شرکت شما به کارمندان اجازه می‌دهند در زمان بازی‌های حساس کامپیوتر را خاموش کنید و به اتفاق همکاران فوتبال تماشا کنید؟

از پانزده عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد دوازده کشور به قطعنامه دور چهارم تحریم‎های ایران رای موافق دادند. در حالی که تصویب این قطعنامه چندان دور از انتظار نبود، رای کشورهای عضو پیامی فراتر از تصویب قطعنامه ای دیگر علیه ایران دارد. پیامی حاکی از شکست فعالیتها و رایزنی های دستگاه دیپلماسی ایران.

این قطعنامه با رای نصف به اضافه یک عضو شورای امنیت هم تصویب می‌شد، اما رای مثبت دوازده عضو از پانزده عضو شرکت کننده لااقل برای دولتمردان ایران کمی بعید بود. شاید بد نباشد نگاهی بیندازیم به ترکیب شورای امنیت و انتظاری که ایران از هر یک داشت.

گروه اول: دشمنان (آمریکا، بریتانیا، فرانسه)

شورای امنیت سازمان ملل، از پنج عضو دائم و ده عضو غیر دائم تشکیل شده است. رای موافق آمریکا، بریتانیا، و فرانسه به عنوان سه عضو دائم شورای امنیت اصلا خلاف انتظار نبود. چون ایران هیچ‌وقت از این سه کشور انتظار همراهی نداشت، از ماه‌ها قبل نیروی خود را بر قانع کردن کشورهای دیگر متمرکز کرده بود.

گروه دوم: دوستان نیمه راه (روسیه، چین)

روسیه سالهاست گاهی به سمت تهران متمایل می‌شود و گاهی به سمت غرب. اما تاریخ نشان داده است که همیشه مسکو در روزهای حساس تهران را تنها می‌گذارد. دیپلمات‌های روس اغلب با رای خود بر لبان متحدان غربی خود لبخند نشانده‌اند، و با سخنان دوپهلو سعی کرده‌اند از ایران دلجویی کنند.
چین هم با وجود این که بارها اعلام کرده بود مخالف تحریم‌هاست سرانجام راضی شد به قطعنامه رای مثبت بدهد. مخالفت چین با تحریم‌ها به قدری جدی بود که هیلاری کلینتون، موضوع ایران را در سرفصل گفتگوهای خود با مقام‌های چین در سفر دو هفته پیش خود قرار داده بود.
به این ترتیب دو کشور عضو دائم شورای امنیت که ایران سالها بر روی آنها سرمایه گذاری کرده بود، در زمان حساس ایران را تنها گذاشتند.

گروه سوم: دوستان جدید (ترکیه، برزیل)

ایران که مدتی قبل دریافته بود نمی تواند به همراهی روسیه و چین دل خوش کند، تصمیم گرفت جایگزین‌هایی برای این دو دوست سابق بیابد. برای کشوری مثل ایران که متحد استراتژیک معنایی ندارد، ترکیه و برزیل دو انتخاب معقول به نظر می‌رسید.
هر دو کشور عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل بودند. دولت اسلامگرای ترکیه، ناخرسند از رفتار اتحادیه اروپا به شرق متمایل شده بود. برزیل هم که امروز یک قدرت اقتصادی به حساب می‌آید، مدتهاست به دنبال گسترش نفوذ سیاسی خود در جهان است. ضمنا بزرگترین تولید کننده شکر دنیا با آن که متحد آمریکاست، ایران را شریک اقتصادی خوبی برای خود می‌بیند.
اگر چه ایران توانست در جلسه دیروز شورای امنیت، برزیل و ترکیه را با خود همراه کند، تعویض دو عضو دائم شورای امنیت، یعنی روسیه و چین، با دو عضو غیر دائم شورای امنیت، ترکیه و برزیل، موفقیت چندانی برای دستگاه دیپلماسی ایران به حساب نمی‌آید.

گروه چهارم: دوستان بی‌وفا (لبنان، بوسنی و هرزگوین، اوگاندا)

اگر بخواهیم شاهدی بر شکست دیپلماسی کوتاه مدت ایران پیدا کنیم، بدون شک این سه کشور بهترین نمونه هستند.
ایران سالها بر دوستی خود با لبنان تکیه کرده بود. اما لبنان که خود را در واقع نماینده کشورهای عرب در شورای امنیت می‌دید، علی‌رغم میل باطنی برخی از دولتمردانش، ترجیح داد به جای رای موافق یا مخالف، رای ممتنع بدهد.

ایران از مدتها پیش رایزنی خود را با اعضای غیر دائم شورای امنیت آغاز کرده بود. در راستای همین هدف محمود احمدی نژاد در معدود سفرهای خارجی خود یک ماه و نیم پیش به اوگاندا سفر کرد تا این کشور را به همراهی با ایران در شورای امنیت راضی کند. در حالی که نمایندگان سیاست خارجی ایران دستاوردهای این سفر را مثبت خوانده بودند، رای موافق اوگاندا به تحریم ایران بیانگر داستان دیگری بود.

بوسنی و هرزگوین برای مردم ایران یادآور کشوری است که در زمان جنگ بالکان و به دست آوردن استفلال از کمک همه جانبه ایران بهره برد. ایران در دهه نود از هیچ کمکی به مردم این کشور مسلمان فروگذار نکرد. زمانی روابط دیپلماتیک دو کشور به قدری خوب بود که شهروندان ایران و بوسنی برای سفر به کشور دیگر به ویزا نیاز نداشتند. اما بوسنی و هرزگوین هم در کنار روسیه، چین، لبنان و اوگاندا قرار گرفت تا نماینده ایران در سازمان ملل بیش از آن چه انتظار داشت در صحن شورای امنیت احساس تنهایی کند.

گروه پنجم: بی طرفها (ژاپن، اتریش، نیجریه، مکزیک، گابن)

ایران هرگز تلاش نکرد این کشورها را به همراهی با خود راضی کند و همان طور که انتظار می‌رفت این کشورها همسو با کشورهای قدرتمند شورای امنیت به قطعنامه تحریم ایران رای موافق دادند.

ببینید:
وب سایت سازمان ملل متحد: مشروح مذاکرات شورای امنیت سازمان ملل متحد و متن قطعنامه چهارم تحریم ایران

لیام فاکس، وزیر دفاع بریتانیا، تقریبا دو هفته قبل در دیدار از افغانستان گفت: «نیروهای ما به افغانستان نرفته‎اند تا نظام آموزشی را در یک کشور از هم گسیخته قرن سیزدهمی اصلاح کنند»
هر کسی با شنیدن این جمله از یک وزیر بریتانیایی قبل از تردید در درستی یا نادرستی آن از لحن غیر دیپلماتیک و پرخاشگرانه آن شگفت زده می‌شود.
شاید انتظار زیادی باشد اگر از آقای فاکس بخواهیم اندکی تاریخ قرنهای نخست هجری را بخواند تا با نقش پررنگ افغانستان در شکل گیری تمدن مشرق زمین آشنا شود. اما فکر نمی‎کنم دانستن تاریخ نیم قرن اخیر این کشور انتظار بالایی از لیام فاکس باشد. آن هم زمانی که نیروهای تحت فرمانش در اداره این کشور سهم دارند.
وب سایت مجله سیاست خارجی (فارین پالیسی) تصویرهایی از این کشور در دهه ۱۹۶۰ میلادی منتشر کرده است که احتمالا برای بسیاری از جمله آقای فاکس جالب باشد. تصاویری از افغانستان مدرن و پیشرو در روزهایی که هنوز شوروی و آمریکا و بریتانیا پایشان به این کشور باز نشده بود.
برای دیدن تمام این تصاویر کلیک کنید.

فروشگاه محصولات موسیقی

دانشگاه کابل، کلاس زیست شناسی

آزمایشگاهی در یک مرکز تحقیقات واکسن

جوانان افغان در برنامه‎های پیشاهنگی

مادران و کودکان در پارک

نیروگاه آبی تولید برق

شرکت نساجی گلبهار

پوشش مدرن زنان و سیستم حمل و نقل عمومی

امواج رادیو کابل از آفریقای جنوبی و اندونزی در دسترس بودند

رژه سربازان

دکتر لیام فاکس بر خلاف دیوید کمرون، نخست وزیر بریتانیا، در خانواده ای نه چندان مرفه در اسکاتلند به دنیا آمد. او در خانه ای بزرگ شد که دولت به رایگان به بی بضاعت ها می دهد. در بین برادران و خواهرانش او تنها کسی بود که به تحصیلات عالیش ادامه داد و پزشک عمومی شد.

لیام فاکس، وزیر دفاع بریتانیا (Photo: Eddie Mulholland)

لیام فاکس از سال ۲۰۰۵ وزیر دفاع حزب رقیب دولت کارگر در حزب محافظه کار بود.

دیدگاه های لیام فاکس درباره تحولات جهانی تقریبا روشن است. اگر بخواهیم در یک جمله او را طرفدار دیپلماسی یا جنگ بدانیم، دیدگاه‌های او در یک دهه اخیر نشان می‌دهد او از طرفداران جنگ در مواجهه با مسائل بین‌المللی است.

او از هر دو جنگی که دولت حزب رقیبش آغازگر آنها بود حمایت کرد. او حتی در سال ۲۰۰۳ در حالی که عده زیادی از مردم و سیاستمداران بریتانیا با حمله به عراق مخالف بودند از حمله به عراق طرفداری کرد. او در انتقادهایش از دولت در رابطه با جنگ با عراق فقط یادآور می شد نیروهای بریتانیایی به تجهیزات بیشتری نیاز دارند. لیام فاکس در مقاله ای که در روزنامه تلگراف نوشت حمله به عراق را یک موفقیت قلمداد کرد. توصیفی که معمولا سیاستمداران درباره کارهای حزب رقیب استفاده نمی کنند.

لیام فاکس از حمله به افغانستان و حضور نیروهای بریتانیایی در این کشور نیز همواره حمایت کرده است. انتقادهای او درباره حمله به افغانستان نه از حزب رقیب بوده است، بلکه از عدم مشارکت فعالتر کشورهای دیگر ناتو در افغانستان بوده است.

لیام فاکس اعتقاد دارد در برابر ایران همه گزینه‎ها از جمله حمله نظامی باید در نظر گرفته شود.

او در فوریه امسال تهدید ایران را «مهمترین مساله غرب » عنوان کرد و امسال را سالی نامید که باید علیه جمهوری اسلامی ایستاد. او با اشاره به سیاستهای ایران گفته بود: «دوره تروریسم اتمی رسیده است.»

لیام فاکس از حامیان اسرائیل است و عضو گروه «دوستان محافظه کار اسرائیل» (Conservative Friends of Israel) می باشد. لیام فاکس در سال ۲۰۰۶ گفته بود: «دشمن اسرائیل دشمن ماست»